“Iedere val leidde later tot een grote sprong vooruit!”
Ralph Renierkens is ver gekomen en hij kwam van ver. Op zijn 14e belandde hij in de jeugdzorg, hij werd uit huis geplaatst. Ralph heeft vaak te horen gekregen: ‘Dat kun jij niet, want jij hebt autisme’. Tegen alle verwachtingen in kwam Ralph uiteindelijk heel ver in zijn leven. Tegenwoordig woont hij in Amsterdam samen met zijn echtgenote en heeft hij een hele mooie baan. Risse Groep speelde een rol in zijn ontwikkeling tot de man die hij nu is.
Vorig jaar gebeurde er iets met Ralph Renierkens in het magische landschap van IJsland. Hij werd getroffen door een sublieme ervaring. Ralph worstelde toen al een tijd met een burn- out. Samen met zijn vrouw Aneta ging hij op reis naar IJsland. Hiken, heel hoog in de bergen.
“Het was enorm afzien, ik droeg niet de beste schoenen. Ik keek daarboven de dood in de ogen. Maar toen ik uiteindelijk omkeek en het overweldigende landschap overzag, voelde ik me een ander mens. Iets in de natuur, de stilte en de ruimte raakte me diep. Ik werd letterlijk aangeraakt. Het voelde alsof ik een ander mens werd. Toen wist ik: ‘ik ga het allemaal anders doen!’
Symbolische tattoo
Daarna overwon hij zijn burn-out en kwam op een prachtige werkplek terecht. Hij liet zijn IJsland-ervaring vereeuwigen in een tattoo die bijna zijn hele rechterarm beslaat: het landschap, een Viking, een houten kerkje en papegaaiduiker die over het landschap scheert. Misschien staat de tattoo en het IJslandse landschap wel letterlijk symbool voor de lange weg die Ralph aflegde.
Die weg was vol avontuur, regelmatig onherbergzaam, maar een val of een stap terug resulteerde uiteindelijk juist in een grote sprong vooruit. Ralphs weg liep van Zuid-Limburg naar Weert – waar hij jaren bij Risse Groep werkte – en toen verder naar het Poolse Gdansk waar hij zijn echtgenote vond. En de weg leidde uiteindelijk naar het bruisende Amsterdam, waar hij sinds een aantal jaren woont met zijn grote liefde.
Deze ‘viking’ koos niet altijd de veilige weg. Hij durfde tegen het leven aan te botsen en weer op te krabbelen en hij komt van ver, nog van veel verder dan ik kon vermoeden.
Op naar Amsterdam voor een interview met Ralph Renierkens. Ooit vroeg hij aan Risse-collega’s wel eens kleingeld om wat eten te kunnen kopen, nu haalt hij mij op bij Amsterdam Centraal in zijn Tesla en heeft hij een mooiere baan dan hij had durven dromen. Ralph en ik zijn niet onder de indruk van statussymbolen, maar de Tesla symboliseert wel de grote sprongen vooruit die hij maakte. Onze eerste stop? Uiteraard: Brouwerij ’t IJ in Amsterdam Oost. Wij houden wel van een biertje.
Ralph wijst op zijn tattoo.
“De innerlijke rust die ik na mijn reis naar IJsland voelde, gaf me de kracht om verder te kijken. Doordat ik er écht klaar voor was, begonnen nieuwe deuren zich te openen. En nu ben ik op een geweldige werkplek. Mooier dan ik had durven dromen.”
Een mooi voorbeeld van hoe een val – de burn-out – kan leiden tot een sprong vooruit.
“Ik wilde altijd IT-consulent worden, de beste ICT’er. Maar via re-integratie kwam ik onverwacht op een plek terecht die nog veel mooier is. Ik werk nu als ICT’er bij een grote jeugdzorgorganisatie, waar ik ook mijn soft skills ontwikkel. Als ICT’er zet ik me weer in voor een hoger maatschappelijk doel, net als bij Risse Groep. Ik ben erg gelukkig op deze werkplek en ik heb het gevoel dat ik écht iets bijdraag aan een mooiere wereld door mijn werk.”
Ralphs verhaal voerde ooit ook langs de Jeugdzorg… als cliënt.
De cirkel is rond
Op zijn 14e werd Ralph uit huis geplaatst. “Ik voelde me altijd al anders. Ik wist niet goed hoe ik met leeftijdsgenoten moest omgaan. Het liefst zat ik thuis achter de computer, buitenspelen was niks voor mij. Al op jonge leeftijd worstelde ik met een fundamenteel gevoel van eenzaamheid. Die eenzaamheid is nooit helemaal weggegaan, maar ik ben nu gelukkig met Aneta en de eenzaamheid is zoveel hanteerbaarder.”
Op zijn achtste kreeg Ralph de diagnose autisme. “Sindsdien vertelden mensen me vaak: ‘Nee, dat kun jij niet, want je hebt autisme!’ Ik ging me gedragen naar mijn diagnose en naar de verwachtingen die mijn ouders en school van me hadden. Heel langzaam kwam ik erachter dat ik alles kon wat zij niet van me durfden te verwachten. Gewoon, door steeds weer een nieuwe stap te zetten. Dat geeft me zo’n goed gevoel. Ik heb nu alles bereikt waarvan mensen dachten dat ik het niet kon en nog meer!”
Drank en drugs
Toen Ralph nog thuis woonde werd het daar steeds moeilijker. Pap was altijd ziek en mam kreeg leukemie. Ralphs ouders wisten ook niet goed wat ze met Ralph aan moesten: ‘Er is iets met Ralph’, zeiden mensen regelmatig. Door een samenspel van factoren belandde Ralph in de jeugdzorg. Daar werd het van kwaad tot erger. Hij woonde in woongroepen met jongeren met psychiatrische problemen. Drugs en prostitutie waren in die wereld heel normaal. “Als ik drank of drugs op had, kon ik eindelijk goed communiceren met mensen”, zegt Ralph. “Ik paste mijn gedrag vaak aan, aan anderen. Dat was mijn valkuil.”
“Uiteindelijk kwam ik terecht in Overbunde, een psychiatrische instelling bij Maastricht in een uithoek van een troosteloos groot, leeg gebouw. We werden er aan ons lot overgelaten. Op een dag kwam ik op L1. Ik was vermist. Drie weken lang kon niemand me vinden. Ik was bij een vriend waar ik mezelf constant verdoofde. Vanaf dat moment weigerden zorginstellingen me. Het leek niet meer goed te komen. Maar toen werd ik opgepikt door Harry Maatman, van Maatman Zorg in Weert. Harry zag het beste in mensen en hij was niet bang.” Na enige omzwervingen in Weert kwam Ralph terecht bij Risse Groep.
Naar Risse Groep
“Mijn eerste dag vond ik verschrikkelijk. Ik moest vliegtuigpakketjes sorteren, daarna repareerde ik fietsen voor Bikkelbikes. Ik kwam bij werkcoach Nanda Vleeshouwers terecht die luisterde toen ik vertelde dat ik goed was met computers. Zij wist me te plaatsen bij Core-Tek, een ICT-bedrijf. Ik bouwde daar zo’n 20 tot 30 computers per week. Ik had eindelijk het gevoel dat ik echt iets kon betekenen voor mensen! Mijn ouders waren trots op me, omdat ik zo goed met computers was.”
“Ik startte een eigen bedrijf. Het eerste jaar al was de omzet hoog, ik was trots. Dat ging goed! Tot de deurwaarder op de stoep stond… Die eiste een waanzinnig hoog bedrag. Ik had nog steeds een bewindvoerder en ik woonde begeleid. Daar was dus iets misgegaan. Zo kwam ik in de schuldsanering terecht.” Weer gevallen maar uiteindelijk nóg beter opgestaan.
‘Frank, help me alsjeblieft!’
“En weer startte ik met lood in de schoenen in het ATC bij Risse Groep. Terug bij af leek het. Maar het liep anders. Op een dag ging ik naar Frank van den Broek, destijds hoofd ICT en zei: ”Frank, ik pak panty’s in en dat maakt me doodongelukkig. Help me alsjeblieft!‘ Daar hoefde Frank niet lang over na te denken. Ik kon beginnen bij ICT. Daar ging het al gauw weer bergopwaarts. Frank is altijd als een vader voor me geweest. Nog steeds eigenlijk. Ik bel hem nog regelmatig. Frank had vertrouwen in me. Hij werd mijn mentor en gaf om mij als medewerker en als mens. Hij gaf me de ruimte om me steeds te verbeteren. En hij oordeelde nooit, in welke staat ik soms ook op het werk kwam.
Een diep gevoel van falen
Op een bepaald moment werd ik gedetacheerd bij een ICT-bedrijf. Dat ging een tijd goed. En toen liep het mis. Ik kwam weer bij Risse Groep terecht. Ik had een diep gevoel van falen, dit voelde echt als een hopeloze achteruitgang. Maar uiteindelijk betekende het toch een sprong voorwaarts. Bij Risse Groep kreeg Ralph tijd en ruimte om een steeds betere ICT’er te worden. Zo speelde hij een grote rol in het ontwikkelen van ons intranet. En Ralph groeide steeds verder bij ons. In de avonduren was hij nog steeds op de vlucht voor de eenzaamheid en dook regelmatig de kroeg in. “Ik heb veel geleerd van mensen in de kroeg en je eindigt nooit alleen thuis”, lacht hij.
Cruciale training
En toen gebeurde er iets cruciaals. “Iemand had me de Essence-training en het vervolg Source-training aangeraden in Amsterdam. Een traject voor Self Mastery. Wim Meuwissen van Financiën regelde met de toenmalige directeur van Risse Groep dat ik de training van het opleidingsbudget van Risse Groep mocht volgen. Daar ben ik nog steeds blij om. De training veranderde mijn leven. Ik werd heer en meester over mijn geest. Ik was faalangstig, dacht altijd dat ik niet goed genoeg was. Hier leerde ik dat falen niet bestaat. Niet kunnen heeft geen negatieve lading meer, je kunt immers hulp vragen. En dat had ik al eens gedaan bij Risse Groep en dat pakte toen heel goed uit.” Het groepsproces in de training deed veel met Ralph.
Gdansk
Op Tinder kwam Ralph op een bepaald moment in contact met zijn toekomstige Poolse echtgenote. “Het was toen Corona-tijd. Frank zei: ‘Ik heb het liefst dat je thuis gaat werken.’ Dat thuiswerken zou plaatsvinden in het Poolse Gdansk, bij Aneta. “Onze band werd in corona-tijd heel hecht. We hebben samen heel veel uren bij haar thuis op de bank doorgebracht!” En toen bleek Ralph nóg iets te kunnen wat niemand verwacht had: een langdurige relatie in stand houden. Ze gingen samen in Amsterdam wonen. Ralph kon beginnen bij een bedrijf dat hij al kende via Risse Groep. “Het heeft me ook enorm geholpen dat ik toen ik uit de financiële shit kwam, mijn rijbewijs kon halen. Ik ben flexibel inzetbaar.”
Een paar jaar leidde Ralph in Amsterdam een leven waarvan hij nooit had durven dromen. Samen met de vrouw die hij zich ook niet had durven wensen. Twee bruiloften volgden: eentje in Polen en eentje in Nederland. Hij deed in korte tijd hele waardevolle werkervaring op in verschillende bedrijven.
Sublieme ervaring
Totdat het noodlot hem trof. “Ik accepteerde een nieuwe baan en kwam terecht in een team met twee collega’s die tegen een burn-out aan zaten. Beide collega’s zaten al gauw ziek thuis. Ik heb een enorme bewijsdrang, dat komt vast door de weg die ik afgelegd heb. Dus ik ging voor drie man werken en rende mezelf compleet voorbij. Uiteindelijk zat ik zelf thuis met een burn-out. We hadden een eigen huis gekocht en ik was niet te genieten thuis. Ik sloeg aan het klussen omdat ik niet met mijn hoofd kon werken.” Even leek alles door zijn vingers te glippen. “Aneta dacht erover om me te verlaten. Maar ze zag ook dat ik graag wilde veranderen. Ik ging praten met de praktijkondersteuner bij de huisarts. Die zette me flink onder druk ‘Jij moet ophouden met pleasen!’ Langzaam ging ik vooruit. Ik wilde mijn vrouw niet ongelukkig zien, dat was heel erg. En toen gingen we naar IJsland.”
In IJsland. Ralph op een bergtop. Hij kijkt uit over het ruige, onherbergzame en mystieke IJslandse landschap. “Ik weet niet wat er gebeurde, maar ik kon ineens ademhalen. Alsof ik terplekke een ander mens werd. Mijn tattoo is een blijvende herinnering aan dat moment – een symbool van herstel, groei en het begin van een nieuw hoofdstuk.”
Ralph was daar misschien als de Viking op zijn arm die het landschap van zijn eigen leven overzag. En hij weet ergens diep vanbinnen: na elk verschrikkelijk dal komt er een magisch moment van herstel en groei. Het begin van een nieuw en misschien nóg mooier hoofdstuk. En dat staat nu vereeuwigd op zijn rechterarm.
