Hoi allemaal! 

 Mijn naam is Mark van der Meer, ik ben 39 jaar en woon samen met mijn vrouw, dochter (7) en zoon (6) in Nederweert. 

Ruim 20 jaar werkte ik bij McDonald’s en daarna nog anderhalf jaar bij Jumbo. Nu ben ik een heel nieuw avontuur aangegaan bij Risse Groep. Deze stap heb ik genomen, omdat ik op zoek was naar meer maatschappelijke betrokkenheid. Ik kan nu al zeggen dat ik daarvoor hier aan het juiste adres ben. 

Inmiddels ben ik gestart als voorman in het ATC. Een nieuwe omgeving, nieuwe uitdagingen en natuurlijk heel wat nieuwe gezichten! Mijn eerste indruk van Risse Groep is in ieder geval heel positief. Ik heb al leuke mensen leren kennen en voel me welkom. Ik kijk ernaar uit om iedereen beter te leren kennen en samen aan de slag te gaan.  

Buiten het werk zit ik ook niet graag stil. Ik trek regelmatig mijn hardloopschoenen aan of spring op de racefiets. En als ik niet aan het sporten ben, geniet ik vooral van leuke dingen doen met mijn gezin en vrienden. Gezelligheid hoort er wat mij betreft bij! 

Ik heb er zin in om er samen iets moois van te maken bij de Risse. Wie weet komen we elkaar snel tegen! 

Vandaag kregen we bezoek van ambtenaren van Gemeente Nederweert. Een tijdje geleden kwam de gemeente voor een eerste keer langs. De ambtenaren wilden hun brieven voorleggen aan een panel van mensen die bij ons Breinbrekers volgen. Dat is het leer- en ontwikkelprogramma voor medewerkers uit ons ATC. Vaak zijn dat mensen die wat moeite hebben met bijvoorbeeld lezen en ze maken allemaal enorme stappen in de workshops. Ons panel gaf prachtige en zeer bruikbare feedback op de brieven van de gemeente waar ze echt veel mee konden.

Klare Taal?
Ambtenaren krijgen vaak lessen in Klare Taal, zodat ze duidelijke en heldere brieven leren schrijven die de burger goed begrijpt. In de praktijk blijkt het nog niet altijd makkelijk om moeilijke informatie te vertalen in eenvoudige of Klare Taal. Daarom besloot de gemeente Nederweert ons een tijd terug te bezoeken. Hoe ervaart het panel hun brief in werkelijkheid? Want je bent er als gemeente nooit bij als mensen hun brievenbus openen. De ambtenaren noteerden driftig de waardevolle feedback van onze mensen.

Vandaag was het tijd voor het uur van de Waarheid!

Brief vertalen in eenvoudige taal
Ambtenaar Sander ging in de tussentijd aan de slag met de moeilijke brief uit de vorige sessie. Drie deelnemers van breinbrekers kregen de brieven voorgelegd. 5 ½ pagina in totaal. “Ik schrik wel een beetje van de omvang”, lacht Cornelia. De gemeente legt uit: “We hebben de belangrijkste info op de eerste pagina gezet. Ook zijn er een paar bijlagen. Daar staat niet de hoofdboodschap in. In de bijlage staat meer informatie over je uitkering. Die kun je een keer in alle rust doorgeven.” Deze uitleg stelt de dames gerust.

Tip voor de gemeente: ‘Zet bovenstaande toelichting over de hoofdboodschap en de bijlage er even vooraan in. Zo lezen onze deelnemers niet met bonzend hart verder, maar in alle rust.” 10 Minuten kijkt ons panel ernstig naar de brief.

Complimenten 
En, wat is hun oordeel? Ze zijn unaniem: “Wat een prachtige en leesbare brief!”, zeggen ze bijna in koor. Sander krijgt enorm veel complimenten. “De brief is vriendelijk van toon, niet dwingend en geschreven en met begrip. En vooral in taal die iedereen kan begrijpen. Echt pluspunten.”, zegt Anita. “Wij gaan vannacht met een gerust hart slapen”, lacht Marjan.

De sessies met onze Breinbrekers zijn heel leerzaam voor de ambtenaren. De eerste sessie leidde tot grote inzichten. Het geeft echt bewustwording. Ons panel leefde zich zo in, in de situatie dat sommigen zelfs moesten huilen met de vorige moeilijke brief.

“Dat kwam omdat ik nare ervaringen heb met moeilijke brieven. Ik raak ervan in paniek”, vertelt Cornelia. Het greep de gemeente aan ‘in het echt’ te zien wat een brief kan losmaken bij mensen.

Gelukkig is deze brief dus vriendelijk en begripvol van toon. Vroeger stuurden sommige gemeenten epistels die wel bijna werden ervaren als dreigbrieven. Daar raakten mensen overstuur van. Hier wordt vriendelijk geschreven en je weet waar je met je vragen naartoe kunt. Stukken beter vindt ons panel.

Lees-simpel-app
Breinbrekerscoach Theo Mertens maakt ons panel en de gemeente erop attent dat er een ‘Lees simpel app’ bestaat, die moeilijke brieven kan vertalen naar eenvoudige taal. De coaches gaan deze app bespreken in een volgende Breinbrekers-bijeenkomst.

De ambtenaren zijn heel blij met de feedback. Een ambtenaar heeft nog een goed idee. Ze vraagt: “Hebben jullie ook moeite met gesprekken die je mondeling voert in het stadhuis?” Dat beaamt ons panel.

Mondelinge gesprekken
Anita: “Als ik een paar moeilijke woorden hoor in een gesprek raak ik zo zenuwachtig dat ik de rest van het gesprek niet meer goed volg. Ze raden de gemeente aan om vooraf te vertellen dat ze alles zo duidelijk mogelijk proberen te vertellen. En mochten mensen een woord niet begrijpen, dan mogen ze dat vooral zeggen. Dan verheldert de medewerker zo’n term. Op die manier zitten mensen met meer rust in spannende gesprekken. En misschien komt de gemeente nog eens terug voor een sessie over hun mondelinge communicatie?

Ook andere gemeentes zijn inmiddels hun brieven komen testen op ons panel. Ook voor hen waren de sessies heel leerzaam. Wil jouw gemeente ook advies van onze Breinbrekers? Neem dan contact om met dstals@risse.nl

In de tussentijd kunnen gemeentes nu ook hulp vragen van A.I. bij het vereenvoudigen van hun brieven!

Vooral heel veel mannen bezochten vandaag onze speciaal ingerichte kledingwinkel. De kledingmarkt van Risse Groep wordt georganiseerd voor medewerkers die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. “Mooi om te zien dat het animo onder de heren dit jaar zo groot is!”, lacht Miriam Verweij, “Twee jaar terug hielden we ook een kledingmarkt en toen kwamen er vooral vrouwen op af.”, lacht Miriam Verweij die in de organisatie zit. “Mannen kwamen ook wel, maar die shopten dan vooral voor hun vrouw en kinderen. Nu nemen mannen ook mooie blouses, truien en broeken voor zichzelf mee!”

“Officieel mogen mensen drie items meenemen, maar meer zien we vaak ook door de vingers!”, lacht Mirjam Sonnemans, terwijl ze haar hand voor haar ogen houdt. “Er zijn zo veel mooie kleren ingeleverd door collega’s. We zijn blij met het grote animo van collega’s die hun kleding aan de winkel schenken. Je doet er echt iets goeds mee!”

Twee jaar terug organiseerden we voor het eerst een kledingmarkt. Toen haalden we zelfs L1 met ons speciaal ingerichte winkeltje. Dit jaar krijgen alle afdelingen van het ATC de kans om in tijdvakken te gaan winkelen. De winkel is populair onder al onze medewerkers . Ook opvallend veel statushouders stappen deze week het pashok in. Voorvrouw Leentje Lamers komt telkens met een groepje kijken vandaag. Mensen vinden het allemaal heel fijn dat ze de gelegenheid krijgen gratis te shoppen en dat onder werktijd. De ‘dankjewels’ klinken de hele ochtend.

Dit jaar is er ook een pashok met een grote spiegel. En er is van alles te vinden in de shop. Chique blouses voor de heren en dames. Liever casual? U vraagt wij draaien! Foute kersttrui? Ook die zit in het assortiment. Zomerkleding en winterkleding. Vooral de winterjassen zijn razend populair. We hebben ook kleding voor grote en voor kleine mensen, voor slanke dennen en mensen met een maatje meer. “Voor onze allerkleinste collega Anneke hebben we speciaal wat kleding achtergehouden. Morgen is Anneke aan de beurt!”, vertelt Miriam.

Dit jaar kregen we ook hele mooie kleding van het bedrijf Royal BAM Group (BAM). Zij kwamen ons met drie manden warme truien verblijden. Zij organiseerden een warme truiendag, speciaal om de kleding vervolgens te doneren aan Risse Groep. Hartelijk dank daarvoor!

‘Als ik kunst maak, voel ik rust. Ik ben dan compleet van de buitenwereld afgesloten. Ik kan goed praten, maar als ik aan het schilderen ben, word ik muisstil.’, zegt Fiely Horijon met eerbied voor die stilte in haarzelf.

Fiely wordt de laatste jaren eindelijk wie ze altijd had willen zijn. Als kind droomde ze ervan kunstenaar te worden. Haar vader verbood haar dat. ‘Kunstenaar… dat is geen beroep!’, riep pap. Er moest brood op de plank komen. In die tijd heersten er ook nog altijd ouderwetse man-vrouw beelden, waardoor pap zich liet inspireren.

Vrij zijn
Maar Fiely bleef altijd dromen. Ze droomde van een leven waarin ze vrij zou zijn, zoals een vogel in de lucht. Zo vrij als haar grote voorbeelden. Kunstenares Frida Kahlo, bijvoorbeeld. En inmiddels heeft ze haar vrijheid bevochten. In haar vrije tijd is ze kunstenaar. Ze heeft talloze ideeën die ze nog in beelden wil vangen, ze bezoekt musea in binnen- en buitenland om inspiratie op te doen. Daarnaast heeft ze zich aangesloten bij de vakbond, zit ze in de klankbordgroep van onze OR en doet ze mee aan Breinbrekers, het lesprogramma van Risse Groep. Op deze manier kan ze haar voorman wat ontlasten. ‘Ik wil collega’s graag inspireren met mijn creatieve ideeën.’ Ontwikkelen staat voor haar op nummer 1. Ze is dan ook blij dat ze in ons sociaal ontwikkelbedrijf werkt waar talentontwikkeling steeds meer centraal staat. Steeds meer voelt Fiely zich op het werk en privé die vrije vogel.

Ze ging een lange weg om op dit punt te komen.

Creatieve opdrachten
Fiely groeide op het platteland van Ospel op. ‘Als kind was ik al heel creatief. Ik kreeg les van kunstenaar Jan Tullemans en die gaf me al gauw het advies naar de kunstacademie te gaan. Daar stak pap natuurlijk een stokje voor. Jan gaf me stiekem tekenopdrachten die ik in het grootste geheim maakte en verstopte op de speelkamer op zolder. Ik ging naar de opleiding Mode en Kleding. Ook daar kreeg ik extra creatieve opdrachten die ik stiekem maakte. Pap vond dat ik maar een echte baan moest gaan zoeken.’

Lesgeven op eigen Modevakschool
Ondertussen trad Fiely in het huwelijk. Ze ging samen met haar toenmalige man naar de open dag van de Modeacademie in Amsterdam, waar ontwerper Bob Molenaar aan het roer stond. Twee dagen school en drie dagen werken zou het zijn als ze de opleiding ging volgen. Haar man vond drie dagen werken te weinig. Weer een man die Fiely’s droom in de kiem smoorde. Vervolgens ging Fiely gelukkig wel lesgegeven op haar eigen Modevakschool, genaamd Fashion Creations. Ze had het hier jaren erg naar haar zin. In haar vrije tijd bleef Fiely elke dag creatief. Ze ontwierp bijvoorbeeld interieurs voor mensen en maakte daar zelf de meubels bij. Fiely lacht: ‘Als we naar de bouwwinkel gingen, vroeg het personeel aan mijn man of ze hem konden helpen. Hij wees dan naar mij en zei: ‘Nee, je moet bij moeder de vrouw zijn.’ Dan keek de verkoper heel even verbaasd.’

Tropenjaren
Na zo’n 20 jaar moest Fiely helaas stoppen met lesgeven op haar modevakschool. Ze scheidde van haar man en kwam terecht in een kleine woning waar ze in haar eentje de zorg had voor haar drie kinderen. Tropenjaren. Later ontmoette ze haar grote liefde Jo en ging ze bij Risse Groep werken. ‘Jo was de ware! Bij Jo heb ik me sociaal en emotioneel enorm ontwikkeld. En ik werd steeds meer wie ik wilde zijn. Inmiddels is Jo overleden, maar ik heb het gevoel dat hij daarboven heel trots is op alle stappen die ik zet! Na de dood van Jo had ik 5 jaar lang mijn eigen atelier Sanlendrie. In dat atelier restylede ik meubels. Nu de kinderen groot zijn, is het steeds meer me time.’

Knutselen onder werktijd
Fiely bouwt steeds verder aan haar leven als vrije vogel, dat doet ze in haar vrije tijd, maar dus ook op de werkvloer bij Risse Groep. ‘Een hoogtepunt van 2025 was dat ik onder werktijd een doos mocht knutselen waar de inzendingen van het raadspel ‘Wie wordt de eerste Risse-preens’ door een gleuf in terechtkwamen. Ik heb me helemaal uitgeleefd en heb allerlei materialen gebruikt om er de doos van mijn dromen van te maken’. Fiely liep glunderend met haar knutselwerk door de hal in ons ATC.

‘Ik voel me bij Risse Groep als een vis in het water. Ik luister graag naar de verhalen van collega’s. Ik wil mensen écht zien. Wat houdt ze bezig, wie zijn ze? Ik kan bijvoorbeeld ook autistische collega’s goed geruststellen. Zelf heb ik ook een kind dat autisme heeft.’ In haar vrije tijd bouwt Fiely verder aan haar kunstenaarsbestaan, doet ze zoveel mogelijk inzicht op in de menselijke geest en leest ze boeken over positief denken. Zo komt ze nog meer in de groei-mindset en is ze straks echt zo vrij als een vogel!

Fiely besluit: ‘Ik zou willen dat pap kon zien dat er dingen zijn die ik heel goed kan. En dat vrouwen heel veel kunnen en inmiddels ook mogen. Mijn motto is: Geef nooit op! Dat zou ik iedereen mee willen geven.’